2 - مىگويد : اگر حاجتم روا شد يك روز روزه مىگيرم چه در سفر باشد و چه در حضر و طبق رأى مشهور روزه مسافر در هر دو صورت صحيح و بلا اشكال است اعمّ از اينكه صيغه نذر را در حال حضر جارى كرده باشد يا در وقت سفر آن را ايراد كرده ولى اگر نذر را مطلق خواند يعنى نه مقيّد به سفر نمود و نه حضر بلكه مثلا گفت : اگر حاجتم حاصل شود دو روز روزه مىگيرم در اين فرض اگرچه اطلاق شامل سفر و حضر هردو مىشود ولى انصراف آن چون به خصوص حضر است لاجرم مجاز در گرفتن روزه در سفر نيست و بايد آن را در خصوص حضر بگيرد . و از مختصر توضيحى كه داده شد چنين بدست مىآيد جواز و صحّت روزه در سفر تنها در جائى است كه ناذر قصدش را منفردا و منحصرا اختصاص به سفر داده يا به حضر سفر را نيز منضم بنمايد چنانچه گذشت . شارح ( ره ) مىفرماين : مخالفين با مشهور در اين مسئله دو نفر هستند : مرحوم سيد مرتضى و مرحوم مفيد . امّا مرحوم سيّد مرتضى اطلاق را نيز كافى در جواز و صحّت آن دانسته و فرموده : اطلاق به لحاظ اينكه سفر و حضر را شامل مىشود كافى در مشروعيّت روزه در سفر است همانطورى كه نسبت به حضر نيز چنين است . و امّا مرحوم مفيد مىفرماين : صحّت و جواز روزه در سفر بموارد نامبرده نيست بلكه غير رمضان هر روزه واجب ديگرى را مىتوان در مسافرت گرفت . قوله : و هو ثمانية عشر : ضمير [ هو ] به بدل راجعست .